The Seven Deadly Sins

Geanalyseerd door Appcrazy

Ik heb The Seven Deadly Sins vooral ervaren als een verhalende roleplayinggame voor animefans, maar de echte aantrekkingskracht zit voor mij in de manier waarop gevechten draaien om het combineren van vaardigheden. Je kiest niet zomaar een aanval en wacht daarna af wat er gebeurt. Tijdens een gevecht moet je kaarten in de juiste volgorde gebruiken, aanvallen samenvoegen en rekening houden met het moment waarop een sterkere actie beschikbaar komt. Daardoor voelt een overwinning vaak verdiend, zelfs wanneer mijn team op papier niet de hoogste kracht had.

De game komt van Netmarble en is gratis te installeren op Android vanaf versie 7.0. De leeftijdsclassificatie is PEGI 12. In de Play Store staat het spel gemiddeld op 4,1 op basis van ongeveer 649 duizend beoordelingen, terwijl het aantal installaties boven de 10 miljoen ligt. Dat geeft een duidelijk beeld: dit is geen kleine nicheproductie, maar een bekende mobiele titel met een grote spelersbasis.

De kracht van kaartcombinaties tijdens gevechten

Het belangrijkste onderdeel is het kaartgebaseerde gevechtssysteem. Mijn personages krijgen per beurt verschillende vaardigheidskaarten, waarna ik moet beslissen welke actie het meeste oplevert. Kaarten van hetzelfde type kunnen naast elkaar komen te liggen en daardoor krachtiger worden. Dat eenvoudige principe verandert een ogenschijnlijk gewone beurt in een kleine puzzel: gebruik ik nu een middelmatige aanval, of bewaar ik een kaart zodat ik later een verbeterde versie kan maken?

Die keuze werkt vooral goed wanneer een vijand bijna verslagen is, maar een volgende aanvalsgolf eraan komt. Een snelle kaart kan op korte termijn handig zijn, terwijl een samengevoegde vaardigheid later veel meer schade doet. Ik merkte dat ik daardoor minder automatisch speelde dan bij veel andere mobiele RPG's. Zelfs wanneer mijn team sterk genoeg was, bleef de volgorde van mijn acties belangrijk.

De kaarten maken ook duidelijk waarom teamopbouw meer betekent dan alleen de personages met de hoogste cijfers kiezen. Een personage kan nuttig zijn omdat het schade veroorzaakt, maar een ander kan juist waardevol zijn doordat het de groep ondersteunt of een gevecht beter controleerbaar maakt. Ik keek daarom niet alleen naar de zeldzaamheid van een personage, maar ook naar de manier waarop diens kaarten samenwerkten met de rest van mijn team.

Mijn belangrijkste tip: speel niet elke kaart meteen uit. Kijk eerst naar de volgende mogelijkheden in je hand. Soms is het verstandiger om een zwakkere actie te gebruiken en twee gelijke kaarten bij elkaar te laten komen. Die kleine gewoonte maakt vooral bij langere gevechten een merkbaar verschil.

Advertenties

Waarom de animepresentatie meer doet dan alleen mooi zijn

De wereld van The Seven Deadly Sins is duidelijk gebouwd rond de bekende animepersonages en hun avonturen. De scènes, dialogen en gevechten proberen het gevoel van de bronserie over te brengen. Voor mij helpt dat om de voortgang betekenis te geven: nieuwe hoofdstukken voelen niet uitsluitend als opdrachten die ik moet afwerken, maar als delen van een groter avontuur.

Dat betekent ook dat mijn plezier sterk afhing van mijn belangstelling voor anime. Als je de personages al kent, herken je sneller waarom een bepaalde ontmoeting of aanval leuk is. Wie helemaal niets met de reeks heeft, kan nog steeds met het systeem uit de voeten, maar zal waarschijnlijk minder emotionele betrokkenheid voelen bij de cast en het verhaal.

Bekijk onze blog

De presentatie maakt het spel bovendien geschikt voor korte speelsessies. Ik kon een paar gevechten spelen tijdens een pauze en later verdergaan zonder eerst een ingewikkelde strategie opnieuw te moeten leren. Tegelijkertijd zijn de verhaalmomenten minder ideaal wanneer je alleen snel één minuut wilt vullen, omdat je soms door dialogen en overgangen heen moet voordat je weer actief speelt.

Zo werkt een gewone speelsessie voor mij

Wanneer ik de game open, begin ik meestal met het controleren van mijn team en de beschikbare verbeteringen. Daarna kies ik een verhaalgevecht of een andere activiteit die aansluit bij wat ik op dat moment nodig heb. Ik probeer niet meteen al mijn middelen uit te geven. Eerst kijk ik welke personages achterlopen en welke verbetering mijn hele groep het meest helpt.

In het gevecht zelf let ik op drie dingen: welke vijand het gevaarlijkst is, welke kaarten kunnen samensmelten en welke vaardigheden ik beter kan bewaren. Een vijand met een sterke aanval krijgt vaak voorrang, zelfs als een andere tegenstander bijna verslagen is. Het voelt efficiënter om de grootste toekomstige schade te voorkomen dan om alleen de laagste levensbalk weg te werken.

Na een gevecht besteed ik aandacht aan de samenstelling van het team in plaats van blind op de knop voor automatisch spelen te vertrouwen. Automatische acties kunnen handig zijn wanneer de tegenstand duidelijk zwakker is, maar ze begrijpen niet altijd mijn voorkeur voor een bepaalde kaartcombinatie. Voor eenvoudige gevechten bespaart automatisch spelen tijd; bij moeilijke ontmoetingen wil ik zelf de controle houden.

Een andere praktische aanpak is om één team niet voor alles te gebruiken. Ik reserveer mijn meest betrouwbare combinatie voor verhaalgevechten en test andere personages in minder belangrijke opdrachten. Zo leer ik hun rol kennen zonder dat een mislukte proef direct mijn voortgang vertraagt. Dat is vooral nuttig wanneer een nieuw personage interessant lijkt, maar op het eerste gezicht niet goed bij mijn bestaande kaarten past.

Het beste moment om deze game te spelen

De game past goed bij iemand die na school, werk of een treinrit een paar korte sessies wil spelen, maar toch af en toe dieper wil nadenken. Stel dat ik twintig minuten over heb: ik kan een verhaalstuk volgen, een team verbeteren en enkele gevechten spelen. Als ik langer blijf, ontstaat er ruimte om combinaties te testen en mijn middelen zorgvuldiger te verdelen.

Voor mij werkt het vooral goed op momenten waarop ik wel interactie wil, maar geen volledig lange consolegame wil starten. De beurtenstructuur geeft genoeg rust om na te denken, terwijl de animaties en speciale aanvallen voorkomen dat het spel aanvoelt als een droog spreadsheet met statistieken.

De beste ervaring krijg je wanneer je het verhaal echt wilt volgen. Wie uitsluitend op zoek is naar snelle actie, kan het tempo soms te langzaam vinden. De game neemt tijd voor de anime-invalshoek en verwacht dat je bereid bent om tussen gevechten door een wereld en cast te volgen.

De prijs van gratis spelen

The Seven Deadly Sins is gratis, maar bevat aankopen binnen de app. Bij facturering via Google Play lopen die van € 0,99 tot € 94,99. Dat is belangrijk om vooraf te weten, vooral omdat een verzamelaarsgerichte RPG gemakkelijk de neiging kan oproepen om sneller nieuwe personages of verbeteringen te willen krijgen.

Ik zou daarom aanraden om voor jezelf een duidelijke grens te bepalen voordat je begint. Niet omdat je per se moet betalen om plezier te hebben, maar omdat de structuur uitnodigt om nog één poging, nog één verbetering of nog één pakket te overwegen. Gratis spelen voelt het prettigst wanneer je de voortgang accepteert zoals die komt en niet voortdurend probeert het snelste pad af te dwingen.

Het grootste voordeel van geduld is dat je beter leert spelen. Wanneer ik niet meteen een probleem met een aankoop oplos, kijk ik nauwkeuriger naar kaartvolgorde, teamrollen en de manier waarop ik mijn middelen gebruik. Dat maakt de strategische laag interessanter. Wie vooral wil verzamelen en zo snel mogelijk alle gewenste personages wil inzetten, zal de commerciële druk waarschijnlijk duidelijker ervaren.

Ik vind het ook belangrijk om niet alleen naar een individuele personagekaart te kijken. Een verbetering die op papier indrukwekkend lijkt, levert niet altijd de grootste winst op als ze niet past bij je huidige team. Soms is het verstandiger om een bestaande combinatie sterker te maken dan om alles om te gooien voor één nieuw personage.

Waar de game kan schuren

De hoeveelheid systemen kan in het begin overweldigend zijn. Je krijgt te maken met personages, kaarten, verbeteringen, verhaalvoortgang en verschillende manieren om je groep te versterken. Ik had regelmatig het gevoel dat ik eerst moest uitzoeken welke onderdelen echt belangrijk waren voordat ik gericht kon investeren.

Dat is geen probleem wanneer je graag menu's bestudeert, maar het kan vermoeiend zijn als je gewoon het verhaal wilt spelen. De game beloont aandacht, alleen legt hij niet altijd meteen uit welke keuze op langere termijn het verstandigst is. Mijn oplossing was om niet elke optie tegelijk te proberen. Eerst maakte ik één team betrouwbaar, daarna pas ging ik experimenteren.

Ook het tempo is niet overal gelijk. Sommige gevechten voelen spannend omdat ik mijn kaarten zorgvuldig moet plannen. Andere ontmoetingen zijn vooral een controle of mijn team sterk genoeg is. Automatisch spelen maakt die stukken draaglijker, maar het haalt ook een deel van de betrokkenheid weg. Ik gebruikte het daarom als hulpmiddel, niet als standaard voor elke opdracht.

De animefocus kan eveneens een grens zijn. Fans van The Seven Deadly Sins krijgen meer uit de scènes, personages en herkenbare sfeer dan spelers die alleen een abstract strategiespel zoeken. Als je liever een RPG hebt met volledig nieuwe werelden of een soberder verhaal, is een andere titel waarschijnlijk een betere keuze.

Wie haalt er het meeste uit?

Ik zou de game vooral aanraden aan spelers die drie dingen tegelijk waarderen: een bekende animewereld, tactische beurten en het geleidelijk sterker maken van een team. Je hoeft geen expert te zijn om te beginnen, maar je krijgt meer voldoening wanneer je bereid bent om kaartcombinaties te leren in plaats van alleen de krachtigste knop te gebruiken.

Ook voor verzamelaars kan de game aantrekkelijk zijn. Nieuwe personages veranderen niet alleen je lijst, maar kunnen je laten nadenken over een andere teamopbouw. Toch is dat precies de groep die extra discipline nodig heeft rond de aankopen binnen de app. De drang om een verzameling compleet te maken kan sterker zijn dan het oorspronkelijke plan om gratis te spelen.

Voor jonge spelers is de PEGI 12-classificatie relevant. Ouders doen er goed aan niet alleen naar de leeftijdsaanduiding te kijken, maar ook samen afspraken te maken over spelen en aankopen. De titel is gratis te downloaden, maar gratis toegang betekent niet automatisch dat alle verleidingen rond voortgang of verzameling verdwijnen.

Wie een rustige, tactische mobiele RPG zoekt die in korte sessies speelbaar is, zit hier waarschijnlijk goed. Wie een volledig vrije wereld, directe actie zonder beurten of een ervaring zonder aankopen verwacht, kan beter verder kijken. In die gevallen sluiten andere roleplayinggames waarschijnlijk beter aan bij wat je zoekt.

Mijn oordeel na het spelen

Wat mij bijblijft, is niet één losse animatie of een enkel personage, maar het moment waarop een slimme kaartvolgorde een lastig gevecht kantelt. Dat is de capability die de game onderscheidt: de kaarten maken van eenvoudige beurten kleine beslissingen met gevolgen. Het systeem is toegankelijk genoeg om snel te begrijpen, maar biedt voldoende ruimte om later bewuster met timing en teamsamenstelling om te gaan.

De keerzijde is dat de game tijd en aandacht vraagt. Je moet door verhaalmomenten, menu's en verbeterkeuzes heen, en de gratis structuur kan je verleiden om sneller vooruitgang te willen. Toch vind ik dat de kern overeind blijft wanneer je rustig speelt en niet elke korte termijnwinst najaagt.

De huidige versie is 2.95.0 en de game verscheen op 2 maart 2020. Voor mij voelt The Seven Deadly Sins daardoor als een gevestigde mobiele RPG met genoeg inhoud om terug te keren, niet als een vluchtige animepromotie. Mijn advies aan een vriend zou simpel zijn: probeer hem vooral als je de personages kent of plezier hebt in kaartgebaseerde strategie. Geef jezelf de tijd om het systeem te leren, houd je uitgaven in de hand en gebruik automatisch spelen alleen wanneer een gevecht daar echt geschikt voor is. Dan komt de sterkste kant van deze game het duidelijkst naar voren.